یه مطلب قدیمی

 

 

حرفهایت را که میشنوم
گـوشـم , جـانـم ، روانـم ؛ آرام مـی گـیـرد.
حـتی خـیالـهای خـامی کـه به خـوردم دادی
را درســته مــی بلــعـم
و بـــیـــشــتر مــبــتــلا مــی شوم.
کــنــارم کــه هــستی تــمام دنــیــایت همـین بازوان مــن اســت
کــه مــســـتشان مــی شــوی!
مـــی دانی هــمــآغــوشی ات را بــا هـیـچ چــیز عوض نــمـی کـنـم!خانوم ســا

7 خرداد 91 07:21

/ 0 نظر / 25 بازدید